header image

Keeping the Sheriff busy

Posted by: | 29 november 2015 Reageren uitgeschakeld |

Iedere zondag ga ik hardlopen. Soms met Harmen en de meisjes in het park, maar vaak ook stap ik in de auto, rij een minuutje of 5 en dan ben ik op een verlaten landweg waar ik 4 km heen loop en 4 km terug naar mijn auto. Ik parkeer mijn auto in de berm. Links en rechts aan deze weg zie je alleen maar ranches. Eigenlijk moet ik zeggen dat je alleen de hekken van de ranches ziet, want huizen staan ver op het terrein en zijn vanaf de weg niet zichtbaar. Koeien schrikken soms van mijn sportieve bezigheid en rennen gauw een stukje verderop tussen de bomen en cactussen. Ik denk ook niet dat er vaak iemand anders hard loopt. Wellicht ben ik de enige malle Hollander die zich daaraan waagt.

Zo ook afgelopen zondag. Ik parkeerde mijn auto op de gebruikelijke plek en begon te lopen. Na een minuut of 10 reed de Sheriff mij voorbij. Tot mijn verbazing stopte hij een stuk voor me in de berm. Toen ik weer een stuk bij was, reed hij verder. Ik kwam de bocht door en daar zag ik de Sheriff weer in de berm geparkeerd staan. Ik kwam weer iets dichterbij en hij reed weer door. Zo ging dat een stuk of 4 keer. Ik dacht nog: “Goh, zou hij hier op snelheid controleren”? Maar dat zou best gek zijn aangezien ik hier gemiddeld 3 auto’s zie als ik er een uur aan het hardlopen ben. Na 4 km keerde ik om en toen ik 3 km gelopen had en dus bijna bij mijn auto was kwam ik de Sheriff weer tegen. Deze keer kwam hij me tegemoet rijden. Hij stopte en deed zijn raam open.

S: Is that your van parked there?
I: Yes Sir. Is it ok for me to park there?
S: Yes, that’s fine. I checked your license plate to your address. I think you’ve seen me parking and driving in front of you. I was just making sure you were ok.
I: Thank you sir (terwijl ik dacht: Hoezo???!!! Is het hier dan gevaarlijk ofzo?? Of heeft u niks te doen??)
S: Have a good one. (wat zoiets betekent als: fijne dag nog)

Nog steeds snap ik niet zo goed waarom hij me in de gaten hield. Ach ja, zo maak je nog es iets mee!

Thanksgiving
Afgelopen donderdag was het Thanksgiving. Een feest dat ooit is ontstaan omdat de Pelgrims de Native Americans wilden bedanken dat zij hen hadden geleerd hoe ze het land hier moesten bewerken. Het is dus ook een beetje een oogstfeest (vandaar de mega hoeveelheden eten) en tegenwoordig staat het er vooral ook voor dat je stilstaat bij alles in je leven waar je dankbaar voor bent. Lieve familie en vrienden, gezondheid etc.

Vorig jaar vierden wij met een klein groepje Thanksgiving bij Hans en Marijke thuis. Dat was zo gezellig dat we dit jaar weer met z’n allen bij Hans en Marijke aan tafel aan mochten schuiven. Alleen was de groep nu behoorlijk uitgebreid! 15 volwassenen en 13 kinderen. Iedereen maakte een recept klaar en nam dit mee. Ik bakte pannenkoeken voor de 13 kinderen die er waren en Harmen maakte 2 kippen klaar. In de dagen voor Thanksgiving hadden Harmen en ik al samen boodschappen gedaan. En toch; op donderdagochtend, toen ik van plan was om de pannenkoeken alvast te gaan bakken kwam ik erachter dat ik niet genoeg melk in huis had. Zal je altijd zien!
Ik baalde want Harmen was druk in de tuin bezig en we hadden nog maar een paar uurtjes voordat we naar Hans en Marijke zouden gaan. Ik begon maar vast te bakken met het kleine beetje melk dat ik nog had toen Harmen even naar binnen kwam. Hij zei: ” ik bak wel even verder, ga jij even melk halen”. 1 “probleem”: ik liep nog in mijn pyjama, omdat ik me pas om wilde kleden als ik klaar was in de keuken. Waarop Harmen zei: “Dan ga je toch in je pyjama?” Ik twijfelde even… en ben toen inderdaad lekker in mijn pyjama melk gaan halen! In Nederland zou ik dit niet eens overwogen hebben, maar hier is het best normaal dat je in je pyjama even naar de supermarkt gaat. In het eerste jaar dat wij hier woonden heb ik me er zelfs heel vaak over verbaasd dat je mensen in pyjama tegen komt.,,, Ik integreer steeds beter :) Al moest ik wel even een drempeltje over toen ik mijn auto geparkeerd had op de parkeerplaats van Walmart en ik uit moest gaan stappen. Ik denk dus ook niet dat ik dit in Nederland snel weer zou doen.

Marijke is echt van de sfeer in huis. Ze had de tafel geweldig mooi gedekt en is daar dan ook heel crea Bea mee bezig. Het zag er geweldig uit! Een foto van de tafel had niet misstaan in VT wonen. Ook hadden Marijke en Hans bedacht dat de openhaard aan moest, Dat hoort toch bij de sfeer. Harmen opperde dat het dan hoogst waarschijnlijk wel heel warm zou worden in huis. Buiten was het immers 20 graden. Regenachtig, maar wel 20 graden. Waarop Hans zei: “Dan doen we gewoon de airco aan terwijl de openhaard aan is. En waarom? Omdat het kan!” Ik pieste bijna in m’n broek van het lachen. Texas; land van de onbegrensde mogelijkheden!

Everything is bigger in Texas
Vorige maand zijn we naar Disney World geweest in Florida. We zijn vanaf ons huis met eigen auto gaan rijden, 2 dagen heen. Vier dagen in Disney World rond gelopen, alle parken bezocht (Geweldig, maar TOPSPORT kan ik je verklappen). Daarna 2 dagen terug gereden. Bijna 1200 miles heen en 12oo miles terug. In totaal zo’n 3800 kilometer, waarvan je het grootste stuk op Interstate 10 rijdt. Een hele gave route om te rijden, waarbij wij ons er dan weer over verbazen hoe groot dit land is. Het laatste hectometer paaltje van Interstate 10 in Texas staat op 880. Dat betekent dat je alleen in Texas al 880 miles (1400 km) I10 kunt rijden. Dat is dezelfde afstand als van Breda naar Barcelona! Bizar toch?

Louisiana is prachtig om doorheen te rijden. Grote stukken snelweg zijn gebouwd over het moeras. Na Louisiana rijd je een klein stukje door Mississippi en Alabama om vervolgens Florida binnen te rijden. De snelweg leid je door heel veel groen en het is dus zeker geen straf om er te rijden. Op de terugweg hebben we nog een stop gedaan in Destin (aan de Golf van Mexico) en in New Orléans. Het was weer een super leuke vakantie!

Voor de gein keken we pas trouwens op onze kilometer teller. We hebben met de Honda in de afgelopen 3 jaar al 80.000 miles gereden. Zo’n 128.000 km.

PhotoPass_Visiting_Disneys_Animal_Kingdom_Park_7521740324

 

under: Fotos, Reisbestemmingen

Helikopterview

Posted by: | 1 oktober 2015 Reageren uitgeschakeld |

Afgelopen zomer was ik een paar weken in Nederland met de meisjes. Om familie weer te zien, om weer even in ons huis te zijn. Ik was anderhalf jaar niet in Nederland geweest. Zo lang was ik nog nooit buiten Nederland geweest. Door zo lang weg te zijn ga je op een hele andere manier kijken naar Nederland. Texaanse gewoonten, die ik in het begin raar vond, vind ik nu heel normaal. Sterker nog, ik ben eraan gaan hechten. En wat ik in Nederland heel normaal vond, vind ik nu heel bizar.

Ik wil niemand beledigen, maar ik wil het toch zeggen omdat het mij opviel: Nederlanders zijn gehaast en in mijn ogen ook vaak behoorlijk onbeschoft. En dat werd me al pijnlijk duidelijk toen ik nog maar net geland was op Schiphol. Bij de lift liet ik iemand in een rolstoel voorgaan en die mevrouw was oprecht verbaasd. Toen ik daarna zelf de lift in wilde met 2 kinderen, buggy en trunky (soort koffertje), werd ik “afgesneden” door iemand anders die het nodig vond om even voor mij de lift in te piepen. Welkom in Nederland.

Waar ik hier in Texas zo goed als nooit agressie tegen kom in het verkeer had ik op het ritje Schiphol – Geertruidenberg al een bumperklever, een middelvinger en een afsnijder rond mijn auto. Nogmaals; welkom in Nederland. Het ergste vind ik misschien nog wel dat het me nu pas opviel, na anderhalf jaar weg te zijn geweest. Blijkbaar vond ik het eerder ook allemaal heel normaal.

In de supermarkt was het al niet anders. Toen ik in Nederland vroeg waar ik een bepaald product kon vinden kreeg ik simpelweg de mededeling: ” In pad 7″. Ter vergelijking, en dit is echt gebeurd;

Ik doe hier in Texas altijd boodschappen bij de H-E-B in Belton. Een grote Amerikaanse supermarkt. Mijn 2 jarige dochter vertikt het om in het zitje van het winkelwagenkarretje te zitten. Ze wil:

a. lopen; niet altijd handig omdat ik dan steeds met een schuin oog boodschappen aan het doen ben. Ze loopt ook nog wel es weg namelijk.
b. staan aan de voorkant of zijkant van het karretje en dan meeliften; niet altijd handig vanwege bij a genoemde reden. Bovendien houdt ze dit niet lang vol.
c. ze wil IN het karretje zitten, bovenop mijn boodschappen. Behalve dat dit mijn boodschappen plet, klimt ze er ook nog wel es uit. Wat er dan gebeurd is dat andere klanten in de winkel zo ongeveer een hartaanval krijgen omdat ze bang zijn dat ze op de grond valt. Als haar moeder zijnde weet ik inmiddels uit ervaring dat het niet zo’n vaart loopt. Ze valt er niet zomaar uit.

Tsja, en als je dan dus rustig je weekboodschappen wilt doen moet je iets anders verzinnen. Tegenwoordig zit lot dus lekker vastgesnoerd in de buggy en dat vindt ze om de een of andere rare reden prima. Zij blij, ik blij (want ik weet op ieder moment waar ze is) en kan ik op m’n gemak boodschappen doen zonder gezeur. Alleen… dan heb ik dus een buggy en een winkelwagenkarretje om mee te slepen door de winkel. Dit klinkt ingewikkelder dan het is. Ik duw met 1 arm de buggy voor me uit en met de andere arm trek ik m’n winkelwagen achter me aan. En nu komt ‘t (echt gebeurd); een medewerker van H-E-B zag mij lopen met buggy en winkelwagen en bood aan om mijn winkelwagentje voor mij te duwen door de zaak. Hij bood letterlijk aan om door de hele winkel met me mee te lopen zodat ik alleen de buggy zou hoeven duwen. Ongelofelijk toch? Ik heb overigens bedankt voor de service. Ik vind dat dan toch gek, dat iemand anders dat voor je doet. Krijg ik het idee dat ik enorm moet gaan opschieten.

Wat bijvoorbeeld ook heel normaal is hier bij de supermarkt is dat iemand de boodschappen voor je inpakt als het van de band rolt. En dat ze steevast vragen of je hulp nodig hebt bij de auto. Zoja, dan loopt er iemand met je mee om je boodschappen in je auto te zetten. Dat viel toch tegen joh, bij Albert Heijn, dat ik mijn eigen boodschappen moest inpakken. :)

Onze aankomst in Nederland zorgde – naast de nodige ergernis – ook voor hele hilarische momenten. En dan vooral door Annelin. Achter ons in het vliegtuig, toen we net waren geland in Amsterdam, zat een Nederlandse familie die – uiteraard – Nederlands met elkaar spraken. Annelin vond dit minder normaal en zei op zeer verbaasde toon tegen mij: ” Mama, die mensen achter ons spreken Nederlands!!” Ik heb haar toen maar even uitgelegd dat bijna alle mensen in Nederland Nederlands spreken. Je had dat verbaasde koppie moeten zien gevolgd door “Echt waar?!!”
Toen ik later de motor van ons Peugeotje 107 startte om naar huis te rijden vroeg Annelin aan mij of de auto het wel deed. Want: “Hij bromde zo…” Iedereen die een Peugeotje 107 heeft zal dit wellicht herkennen. Het is soms net een brommer motor. Niks in vergelijking met de V6 die hier in de Honda ligt. ;)

Aan de andere kant was het heel fijn om weer even in Nederland te zijn. Ons welkom in Nederland was hartverwarmend. Ons huis keurig aan kant, boodschappies gedaan, een warm welkom op Schiphol, een warm welkom thuis. Talloze heerlijke get-togethers. Vele herinneringen opgehaald, uitgebreid bijgepraat. Natuurlijk heeft Nederland ook een hoop voordelen. Ik merkte dat het me heel erg goed deed om weer in de buurt te zijn van familie en vrienden. Dat het voor de meisjes zo ongelofelijk leuk is dat wij in een dorp als Geertruidenberg wonen, met een speeltuin voor de deur en een heleboel hele leuke kindjes in de buurt. Dat het heerlijk is dat je lopend naar de supermarkt/winkels kan. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat ik hier de laatste tijd regelmatig rond rijd en met pijn in mijn hart denk “ik wil helemaal geen afscheid nemen van Texas, het is hier zo leuk, zo zonnig, zo vrij, zo mooi en de mensen zijn hier allemaal zo ontzettend aardig. Ik wil hier helemaal niet weg!”

Annelin zorgt trouwens soms nog wel voor hilarische taal-meng foutjes. Als ze het liedje van het ABC in het Engels zingt is de laatste regel “Next time won’t you sing with me”. Annelin zingt steevast: “Next time won’t you sing MET me”.

Toen we aan haar vroegen welke taal ze het liefst spreekt zei ze: “Nederlands”. Het antwoord op de Waarom-vraag was omdat ze toch Nederlands is?! Er kwam nog net niet “DUH”  achteraan.

15 september was ze jarig en mocht ze trakteren op school. Annelin zei tegen de juf: “My cupcake is op” in plaats van: “I’m done”.

Van het weekend ging ze de kalender op de 26e september zetten. Annelin zou wel even gaan tellen om te ontdekken waar de 26 zat. Ze begon in het Nederlands van 1 tot 20 en daarna kwam “twenty-one, twenty-two, twenty-three etc. Bij twenty-six had ze wel in de gaten dat het 26 was. Zo grappig. En ook weer op dat typisch Amerikaanse toontje. Geweldig.

Vanmorgen moest ik ook erg om haar lachen. We reden naar school en ze had een beetje last van haar buik. Dus ik zei tegen Annelin dat als het niet zou gaan, ze aan de juf moest vragen mij te bellen want dan zou ik haar meteen ophalen. Ik maakte er in het Engels een kort voorbeeld zinnetje van: “Can you call my mommy cause I feel sick”. Waarop Annelin zei: “Ja, dan zeg ik: Ms Charity, can you please call my mommy? My tummy hurts a bit.” En dat op een foutloos typisch Texaans toontje. Je blijft je verbazen!!

Aankomende november zijn we hier alweer 3 jaar. Ongelofelijk hoe hard de tijd is gegaan. Als ik toch es een stukje Texas mee naar huis zou kunnen nemen… ik merk dat ik een beetje melancholisch wordt van de gedachte dat we hier nog maar een paar maanden wonen. Het is nog steeds elke dag genieten met een Texaanse Grootse G (immers Everything’s bigger in Texas) ipv met een Brabantse zachte G.

Take care y’all :)

 

Ik met m'n grote zus Liselot en Magnus Annelin en Lorentz Maartje en Liselot Annelin en Brechtje

under: Fotos, Reisbestemmingen

Texaanse huistijgers en Texaanse meisjes

Posted by: | 18 april 2015 Reageren uitgeschakeld |

Ondanks dat we hier nu ruim 2 1/2 jaar wonen, gebeurt het nog wel eens dat ik verrast ben over iets wat we hier meemaken…

Katten enten
In december moesten onze katten voor hun herhalingsinenting Rabiës. Toen we naar Texas vertrokken hebben we de katten in Nederland laten enten en kregen ze ook een rabiës prik die 3 jaar geldig zou zijn. Doordat vriendin M. haar kat hier in Texas vergat in te enten en vervolgens voor de rechtbank gedaagd werd (ja, echt waar!!) voor  dit ” vergrijp”, vonden Har en ik het ook tijd om eens goed te controleren hoe het zat met de geldigheid van de inenting van onze fluffige huisvrienden. Wat bleek; in Texas ben je bij de wet verplicht om je kat ieder jaar tegen rabiës te laten enten, ongeacht de geldigheidsduur van de inenting.

Degenen die onze katten een beetje kennen weten dat het met onze rooie rotzak (Baldr) wel goed zit. Die pak je gewoon vast, je stopt hem in een reiskooi, je neemt hem mee naar de dierenarts. Alwaar de beste man hem zonder enige moeite kan enten/onderzoeken en vervolgens rijd je met een makke kat weer naar huis. En zo geschiede.

Je moet je voorstellen dat de dierenarts een hele lange man is, met een hele diepe zware stem. Een beetje de stem van Mufasa in de Lion King. Toen ik er met Baldr was en de beste man tegen Baldr begon te praten dook hij ook ineen zoals Simba in de Lion King doet als z’n vader boos op hem is.

De dierenarts zei nog tegen mij toen ik Baldr na z’n enting weer in z’n kooi deed: ” Nou, dat was ook geen uitdaging”. Wacht maar, dacht ik. Volgende week ben ik terug… met Diesel.

Want Diesel, dat is een heel ander verhaal… Diesel is meer type huistijger als je haar wilt vangen en opsluiten. Toen wij verhuisden naar Schiedam heeft ze zo erg tegen de deur van haar reiskooi gebeukt dat het deurtje op straat open vloog. We hebben haar toen op straat moeten vangen, waarbij ze zo hard en zo vaak in mijn hand beet dat de huisarts in Geertruidenberg zich bij het zetten van de Tetanusprik in mijn bil afvroeg of onze kat geen rabiës had. Eeehhh nee… ze vindt het gewoon niet zo leuk om vast gepakt te worden. :)

Je snapt; Diesel enten is op z’n zachtst gezegd een uitdaging, waar ik letterlijk wakker van lig. Na overleg met de dierenarts had ik een pil gekregen waarmee ik ze in een soort roesje zou brengen zodat we ze in ieder geval zouden kunnen vangen. Dat lukte gelukkig, en dus was ik netjes op tijd bij de dierenarts. Diesel in de kooi, kooi dicht getapet, deken eroverheen, tuinhandschoenen mee. Toen ik de dierenartsenpraktijk binnen kwam hing er een bord onder de balie waarop alle dieren – bij naam – welkom worden geheten. Typisch Texas, zo’n bord. Maar ik vind dat dus helemaal leuk. Want je voelt je wel bijzonder welkom als je de naam van je dier op een bord ziet staan als je binnen komt. Gaat nergens over, toch leuk.
Ik denk trouwens dat Diesel er niet zoveel aan vond, want ze bromde zo hard dat ze haar reputatie van huistijger hoog hield. Sommige mensen in de wachtkamer speculeerden er dan ook flink op los wat voor dier ik bij me had. Gelukkig was ik snel aan de beurt.

Toen de dierenarts binnen kwam zat Diesel zo mak als een lammetje in haar kooitje. Totaal stoned. Hij keek naar de tuinhandschoenen die ik had meegenomen en de dicht getapete kooi en moest er wel een beetje om lachen. Ik legde aan hem uit dat het best moeilijk zou worden om Diesel te enten, want zodra je haar vast pakt, bijt ze. De dierenarts keek me aan, maakte een knipoog naar z’n assistente en naar mij, vouwde z’n handen ineen en zei: ” Dear God, please help us vaccinate this cat. We only have good intentions. Let us all be unharmed”.

Toen ik de bovenkant van de reiskooi eraf haalde en de dierenarts Diesel vast pakte, rolde ze als een krokodil rond zijn hand/arm en beet hem flink. De dierenarts liet los en Diesel rende door de spreekkamer. Ok. 1-0 voor Diesel. Gelukkig is de dierenarts een zeer moedige man. Hij pakte mijn deken, gooide de deken over Diesel heen, ging bovenop haar zitten en de assistente prikte gauw de vaccinatie in d’r bil. Zo… Volgend jaar weer.

En toch begrijp ik de Texaanse rabiës regel wel. Vorig jaar zomer werden er verschillende dieren met rabiës gevonden op Fort Hood. En als wij ‘s avonds thuis komen, zien we geregeld onze huis-wasbeer en een stinkdier in de tuin lopen. Het is maar goed dat onze katten weer geënt zijn.

Texaanse Annelin
We zitten in de auto. Annelin zegt tegen mij: ” Mama, M. mag naar the big school. Wanneer mag ik naar the big school?” Ik moet even nadenken over wat ze me nu vraagt. M. is een klasgenootje van Annelin. Annelin zit op een school waar alleen Preschool en Pre-K wordt aangeboden. Als de kinderen naar Kindergarten gaan (groep 2) moeten ze naar de Elementary school in Salado. Een andere school als waar Annelin nu zit. M. gaat dus naar Elementary school ofwel the big school.

Ik: ” Nou, eigenlijk ga jij hier in Texas niet naar de grote school. Jij gaat pas naar de grote school als we weer in Nederland wonen.”
Annelin: “Als we in Nederland wonen?”
Ik: ” Ja, nu wonen wij in Texas omdat papa in Texas werkt, maar over een hele poos, gaan we weer in Nederland wonen. En dan gaat papa ook weer in Nederland werken.”
Annelin: “En gaan we dan nooit meer terug naar Texas?”
Ik: “Nee, dan gaan we weer in Nederland wonen en dan ga jij daar naar de grote school. Met een Nederlandse juf en Nederlandse kindjes.”
Annelin: Begint te huilen. “En is Ms Megan dan mijn juf? En gaan we dan niet na een paar minuutjes weer terug naar Texas?”
Ik: Begin me af te vragen of het wel zo handig was om zo eerlijk te antwoorden… “Nee, in Nederland krijg jij een andere juf. Maar vast net zo’n leuke juf als Ms Megan”. En dan gaan we niet meer terug naar Texas.
Annelin: Huilt inmiddels best hard. “Gaan we nooit meer terug? Ik wil in Texas blijven.”
Ik: “Ach schatje, het duurt nog heel lang voor we weer in Nederland gaan wonen. Jij bent nu 4 jaar en pas als jij 6 jaar wordt gaan we weer in Nederland wonen. En we blijven altijd met z’n vieren bij elkaar: Annelin, Liselot, papa en mama. Weet je; Joris en Elian gaan ook weer in Nederland wonen als wij er gaan wonen.”
Annelin: Huilt inmiddels nog harder en heeft er een krakerige stem bij… Echt? Maar ik ga het huis zo missen… en Ms Megan en Evie.
Ik: “Weet je wat? We gaan over een paar weekjes gewoon es kijken of het nog leuk is in Nederland. Dan gaan we er op vakantie en dan komen we ook weer terug in Texas. Is dat een goed idee?”
Annelin: “Dat is een goed idee”.

Pfff… dat wordt nog wat als we echt weer terug gaan. Het erge is, ze is niet de enige die Texas tegen die tijd heel erg gaat missen…

under: Fotos

Als de kat van huis is…danst er een slang in de tuin!

Posted by: | 19 oktober 2014 Reageren uitgeschakeld |

Wat is dat toch, dat als de heer des huizes z’n voeten licht, er van alles mis gaat. Harmen vertrok bijna 3 weken geleden naar België, omdat hij er een cursus had. Ik had hem net naar het vliegveld gebracht toen ik thuis kwam en even iets wilde opzoeken op de computer. Gaat het beeldscherm niet aan! In de dagen die hierop volgden, bleef het toilet doorlopen, ging het brandalarm een keer af, heeft het alarmsysteem van het huis kuren gekregen, is het gras ongeveer tot aan je knieën gegroeid, bleek de tuinslang gebarsten, is Lotje ziek geweest en besloot Annelin om mijn gezag maar es aan een flinke test te onderwerpen. En als dat nog niet genoeg was ben ik ook nog op een giftige slang gaan staan (nee geen tuinslang) en heb ik een salamander binnen gehad. Gelukkig komt Harmen vanavond weer thuis en kan hij, zoals je leest, lekker aan de slag!

SSSSSSlang
Het slangenverhaal verdient wel enigszins wat uitleg. Wij hebben een moestuin, wat Harmen z’n project is. De moestuin wordt dagelijks automatisch gesproeid met een timer. Geen probleem zou je zeggen. Maar wanneer de heer des huizes weg is, toch wel. Op de kraan aan de zijkant van ons huis hebben wij 2 slangen gekoppeld. De ene slang is om het gras te sproeien en de andere dus voor de moestuin. De slang om het gras te sproeien was gebarsten. Aangezien het water eruit spoot en wij leven in een land waar je extra zuinig met water moet zijn, had ik de kraan dicht gedraaid zodra ik erachter kwam dat de slang kapot was (ben benieuwd naar de waterrekening deze maand, ahum). Je ziet het probleem al aankomen; de moestuin kreeg (ook) geen water meer. Nu zit er op de kraan voor beide slangen een afsluiter. Had ik even niet gezien (ben toch blond hè?!). Dus toen ik Harmen aan de telefoon had gehad en vertelde van de gebarsten slang, verzocht hij mij met klem om de slang voor de moestuin zsm weer open te draaien (want anders dàg Spaanse Pepers en dàg Mais).

We hadden die avond lekker buiten gegeten aan de picknicktafel, toen de meiden lekker nog even wilden springen op de trampoline. Annelin misdroeg zich nogal, dus ik stuurde haar naar binnen voor een time out op d’r kamer. Lotje bleef nog even springen en ik besloot om meteen even de kraan open te gaan draaien aan de zijkant van het huis. Dus ik loop, op mijn slippers, door het inmiddels best wel lang geworden gras richting de kraan aan de zijkant van het huis. Op een gegeven moment zet ik een stap en zie ik iets bewegen / kronkelen onder mijn voet. Ik kijk…. Oh My G.. ik sta op een slang!!!

Ik denk dat ik ongeveer een meter de lucht in ben gesprongen en dat ze mijn gegil bij de buren wel hebben gehoord. Mijn hart maakte inmiddels overuren en ik stond stokstijf stil, te bedenken wat me nu eigenlijk was overkomen. In een split second zie ik de slang heel snel wegkruipen onder onze airco unit met Baldr in z’n kielzog. Lotje was inmiddels van de trampoline af gekomen en onderweg naar mij. Ik pakte snel haar handje vast en riep Baldr ongeveer 300x omdat ik bang was dat hij misschien gebeten zou worden. Eenmaal binnen zag ik dat Baldr bij de deur zat en heb ik hem snel naar binnen gehaald. Gelukkig hebben wij een slangenkaart, waarop alle slangen staan afgebeeld die voorkomen in Texas. Ik heb de vriendelijke vriend even opgezocht en schrok me kapot toen ik zag dat ik op een giftige slang had gestaan; een Texas Coral Snake. Als ik terug denk aan het incident krijg ik weer de rillingen over m’n lijf.

Maarja, daarmee was het kraan probleem nog niet opgelost. De volgende dag heb ik Harmen z’n kisten aan gedaan en ben ik weer naar de zijkant van het huis gelopen. Voordat ik het hoekje om ging om naar de kraan te lopen kwam het in me op om maar gewoon heel hard in m’n handen te gaan klappen en om het deuntje van The A Team hardop te neuriën. Ik voelde me een ongelofelijke idioot, m’n hart zat in m’n keel, maar ik heb wel de kraan open gezet. Pfff…
Snap ook niet waarom ik het deuntje van The A team in m’n hoofd had…hahaha!! Toen ik Harmen later sprak vroeg hij of ik een foto had gemaakt van de slang… Wat denk je zelf?!! ;)

De volgende dag zat ik ‘s morgens na het ontbijt met de meiden aan de voorkant van ons huis op ons bankje nog even een kopje thee te drinken, voordat we naar school zouden gaan. We hadden de voordeur open laten staan want het was lekker fris weer. Dat is heerlijk; want dan waait er letterlijk weer es even wat frisse lucht naar binnen. Toen het tijd was om naar school te gaan zette ik de bekers in de keuken toen ik in mijn ooghoek een salamander door de gang zag lopen. Mijn reactie: “REALLY???!!! Wat is dit? Ing against Texas Nature?!!”

Aangezien Annelin natuurlijk op tijd op school moest zijn, heb ik de salamander met 2 katten in huis achter gelaten. Beetje zielig misschien, maar ik had gehoopt dat Baldr of Diesel het beestje wel zou vangen. Ik heb Baldr al wel vaker een salamander zien eten namelijk. Ik ben verder de hele ochtend weg geweest en heb ‘s middags thuis geluncht met Marijke. De salamander hadden we niet meer gezien. Toen Marijke naar huis was en ik nog een beetje liep op te ruimen, zag ik em in ene zitten in de eetkamer. Tsja, en wat doe je dan?! Denkende aan de manier waarop we altijd wespen vingen die binnen zaten in het huis in Noorwegen ben ik aan de slag gegaan. Ik heb een lunchtrommel gepakt, over de salamander heen gezet, er een placemat onder geschoven en het diertje zo gevangen en buiten gezet. Pfff… ook weer opgelost. Ik was wel blij, want ik was er ergens een beetje bang voor dat ik het beestje ‘s nachts in m’n bed zou tegen komen ofzo. Brrr… Heb er nog even aan gedacht om een foto te maken, maar was bang dat ie dan weg zou schieten onder een kastje ofzo.

Yeeeehaaa Cowboy
Een paar weken geleden zijn we een lang weekend naar Bandera geweest. Texas op en top. Helemaal geweldig!! Mijn moeder was een weekje hier en dus ging ze lekker mee. Bandera staat bekend als Cowboy Capital of the World en ik wilde daar al graag een keer naartoe vanaf dat we hier wonen (wat nu alweer bijna 2 jaar is). We hadden 2 nachten gereserveerd op Rancho Cortez in Bandera. Het arrangement bestond uit: 2 overnachtingen incl. ontbijt/lunch/diner, per dag 2x een uur paardrijden, ‘s morgens meehelpen paarden voeren en ‘s avonds na het eten mee achterop de pick-up truck om mee te helpen met het voeren van de Long Horns. Aansluitend werden bij het kampvuur marshmallows geroosterd en kon je luisteren naar stoere Cowboy verhalen. Het was een onvergetelijke ervaring die ik iedereen aanraadt. Ook onze meisjes hebben zich er prima vermaakt. De Hill Country is een prachtige omgeving en je kunt je niet voorstellen hoe groot de ranches daar zijn. We reden 2x per dag een uur buiten en je bleef steeds op het ranch terrein. Voor de gein hadden we zitten berekenen hoe vaak onze achtertuin in het land van die ranch zou passen. Ik weet niet meer wat de uitkomst was, maar we hebben er erg hard om gelachen. Of gehuild, het is maar net hoe je ‘t ziet :). Doordat mijn moeder erbij was, konden we ook setjes maken. Zo kon ik een keertje samen rijden met mijn mams en ben ik ook een keer met Harmen gegaan. Annelin had nog wel wat pech. Onze stoere meid speelde op een houten paard dat op het terrein stond. Op de eerste dag dat we er waren werd ze toen ze op dat paard zat gestoken door een wesp. Ze had ook nog de pech dat ik en Harmen samen uit rijden waren en dus had m’n moeder meteen de vuurdoop met een gillende Annelin en Lotje bij de EHBO. Met een beetje verlichtende zalf ging het meteen weer goed. De volgende dag wilde ze weer op dat paard. Deze keer stond Harmen erbij. Terwijl ze erop zat begon ze ineens heel hard te krijsen. Wij snapten niet wat er aan de hand was, maar ze werd weer gestoken door een wesp! Terwijl mijn mams en ik met Annelin naar de EHBO gingen (Hey Hallo, daar zijn we weer :)), kwam Harmen erachter dat er een wespennest onder het zadel van het houten paard zat. Niks dat een goeie bus wespengif niet kan oplossen!

Na Bandera was mijn paardenavontuur nog niet voorbij. Ook heb ik Barrel Racing lessen gehad aan het Belton Lake. Om je een idee te geven van wat dat is heb ik een filmpje opgezocht. Het is zó leuk om te doen. De paarden vinden het ook super leuk. Het is fantastisch om hun enthousiasme te voelen. Ze racen als een dolle op die tonnen af en jij mag mee. Geweldig! Ik ben wel echt verliefd geworden op de Quarter Horses, het ras waar hier het meeste op gereden wordt. Deze paarden zijn ongelofelijk lief, voorwaarts, leergierig, wendbaar. Wat een pret!

Voor de komende tijd staan er weer een heleboel leuke dingen gepland; Halloween vieren bij Karlijn, avondje stappen met de meiden in Austin, Harvest Fest, de Grand Prix van Austin, het Texas Renaissance Festival, Thanksgiving, Veterans Day en last but not least; een gala diner van Harmen z’n werk, waar ik Annelin d’r juf zo gek voor heb weten te krijgen dat ze komt oppassen. Haar juf verdient een plek in de hemel, werkelijk waar!! Je realiseert het je misschien niet, maar voor ons is het zo moeilijk om een oppas te vinden. Je wilt graag iemand hebben die je kinderen kennen en die je vertrouwd. Als er dan iets georganiseerd wordt van Harmen z’n werk, waar alle Nederlanders voor zijn uitgenodigd, dan is het best heel lastig om te gaan verzinnen wie op de meisjes zou kunnen passen.

Tot slot nog een paar foto’s…

 

under: Fotos, Reisbestemmingen

Older Posts »

Categories